
Er zijn beslissingen die je niet in één keer neemt.
Ze komen langzaam op.
Ze wringen een beetje.
Ze blijven terugkomen.
Je duwt ze weg.
Je rationaliseert.
Je zegt tegen jezelf dat het misschien nog niet het juiste moment is.
En dan, op een dag, besef je dat het geen kwestie van timing is.
Maar van coherentie.
De voorbije maanden heb ik dat gevoel steeds sterker ervaren.
Een verschil.
Een ongemak.
Iets dat niet meer helemaal overeenkomt met wat wij op het terrein beleven.
Dan stel je jezelf vragen.
Moet ik dit uitspreken?
Moet ik hierin stappen?
Is het op dit moment in mijn leven wel zinvol om een strijd aan te gaan die je blootstelt?
Op 58 jaar is niets mij verplicht.
Ik had ook anders kunnen doorgaan.
Verder bouwen aan projecten die mij energie geven.
In een omgeving blijven waar je kan creëren, zonder je bloot te stellen.
Maar soms wordt niet gaan moeilijker dan wel gaan.
En dan zijn er de anderen.
Zij die je met vertrouwen aankijken.
Zij die met oprechtheid spreken.
Zij die gewoon zeggen:
“Je moet gaan.”
Op een bepaald moment moet je eerlijk zijn met jezelf.
En het gewoon doen.
Ik stel mij kandidaat voor het voorzitterschap van het ITAA.
Zonder omwegen.
Zonder strategie.
Zonder franjes.
Met een combinatie van nederigheid… en vastberadenheid.
Niet voor mezelf.
Maar omdat ik ervan overtuigd ben dat onze sector beter verdient.
Beter dan afstand.
Beter dan een gevoel van vervreemding.
Beter dan een instituut dat ons niet altijd weerspiegelt.
En ik doe dit niet alleen.
We zullen met zes zijn, vanuit het OECCBB, om deze beweging te dragen — en anderen zullen zich aansluiten. Misschien u.
De kandidaten zijn:
Op de website van het OECCBB vindt u onze profielen, onze motivatie en een ruimte om uw ideeën met ons te delen.
Want daar ligt de kern van deze aanpak.
In het collectief.
In het luisteren.
In het samen bouwen.
Op basis van deze participatieve aanpak werken we ons programma verder uit, dat we tegen het einde van de maand zullen voorstellen.
Ik kom niet met kant-en-klare antwoorden.
Ik kom met één overtuiging: een instituut kan alleen bestaan als het in lijn is met wie het vertegenwoordigt.
Ik zal nederig zijn.
Ik zal geëngageerd zijn.
Ik zal eerlijk zijn.
Maar vooral: ik zal achter u staan.
Want de enige zin van deze kandidatuur
is om het anders te doen.
Met u.
Voor u.
Vertrekkend van u.