2026: Europa aan de rand van een hersendood?

Als 2026 niet het jaar van het Europese herstel wordt, zal de Europese Unie zich in een staat van hersendood bevinden.

De dominante machten komen nooit rechtstreeks tegenover elkaar te staan, maar doen dit via subtiele bondgenootschapsstrategieën. In dit voortdurend veranderende krachtenveld zullen de Verenigde Staten hun dominantie over de twee Amerikaanse continenten opleggen, wat intuïtief blijkt uit de Venezolaanse operatie. China breidt zijn invloedssfeer uit, en de herbewapening van Japan, Zuid-Korea en Taiwan is een illustratie van het reële gevaar, terwijl Rusland een koloniale expansie leidt en zal versterken, herinnerend aan wat Brezjnev eiste: dat de door het Rode Leger bevrijde gebieden tijdens de Tweede Wereldoorlog onder Moskou’s controle blijven.

Afrika zal het mikpunt zijn van alle invloeden, maar de voormalige Europese koloniën worden terecht afgewezen, zoals het geval is voor Noord-Afrika door Frankrijk, waarvan het falen van operatie Barkhane – die leidde tot militaire interventies in Mali, Burkina Faso en Niger – diepgaand is.

En hier staan we dan, voor Europa die, zoals Stefan Zweig in 1936 prachtig schreef, niet is doorgedrongen tot de wortels van de volkeren en volgens hem slechts een intellectuele constructie was. Dit Europa, een van de bakermat van de beschaving, wordt gehaat door de rest van de wereld, zowel door koloniale wraakgevoelens als door het humanistische model, voortgekomen uit de Verlichting, dat velen nu willen doen verdwijnen.

We waren een schandelijk koloniserend continent, en zijn economisch en militair gekoloniseerd, met sociale spanningen die onder de oppervlakte smeulen en voortkomen uit het feit dat onze welvaart ongegrond was.

Ja, ik zeg het duidelijk: ongegrond, want voortgestuwd door globalisering, dat is een economische kolonisatie van landen die een snelle politieke transformatie moesten maken en zichzelf daarmee kwetsbaar opstelden, waarvan wij hebben geprofiteerd.

Vandaag de dag zijn de bronnen van onze welvaart dominant geworden, en we accepteren niet dat we niet autonoom voldoende rijkdommen hebben gecreëerd. We hebben geprofiteerd van buitenlandse innovatie op alle terreinen, maar zijn daardoor afhankelijk geworden.

Het is echt urgent dat de Commissie een verbindend en innovatief project lanceert, maar diep van binnen denk ik dat het te laat is en dat Europa zal moeten evolueren naar een confederaal model, om de soevereiniteit te respecteren die haar uiteenvallen zal voltooien, maar ons misschien zal dwingen tot een democratische impuls die de wil herstelt van zeer verschillende Europese volkeren die echter vreedzaam willen samenleven.​